Johan Cornelissen

De Worsteling en de Verwondering

Mijn Reis op het Canvas

Sinds 2020 heeft een oude bekende een vaste plek in mijn leven ingenomen: de schilderkunst. Wat begon als een stap om mezelf uit te dagen, is uitgegroeid tot een diepe passie die vooral tijdens de donkere wintermaanden mijn dagen kleur geeft. Om het vak echt in de vingers te krijgen, volg ik lessen bij ervaren kunstschilders. Hun expertise helpt me om te groeien, maar het échte werk gebeurt in mijn eigen hoofd en op mijn eigen atelierplek. Schilderen is voor mij namelijk geen kwestie van simpelweg een plaatje kopiëren; het is een intensief en dynamisch proces.

De basis: compositie en kleur

Mijn creatieve proces begint nooit direct op de definitieve ondergrond. De geboorte van een nieuw kunstwerk vindt plaats in mijn tekenmap. Hierin schets ik het onderwerp eerst rustig uit. Het is de fase waarin ik speel met de compositie: hoe valt het licht, waar gaan de lijnen naartoe en hoe breng ik balans in het beeld? Ook gebruik ik deze schetsen om te experimenteren met het kleurenpalet. Pas als de basis in mijn map goed voelt, durf ik de overstap naar het echte werk te maken.

De uitdaging van het materiaal

Mijn onderwerpen zijn heel verschillend en die variatie houdt het voor mij boeiend. Maar de variatie zit niet alleen in wát ik schilder, maar ook in waarop ik schilder. Canvas is prachtig, maar ik zoek bewust de uitdaging op door te kiezen voor alternatieve achtergronden zoals robuust hout, kwetsbaar papier, stug karton of zelfs gips. Elke ondergrond reageert anders op de verf, zuigt het pigment anders op en dwingt me tot een andere techniek. Dat maakt elk nieuw project een avontuur op zich.

Een mentale worsteling

Meestal schilder ik een impressie — een sfeer of een gevoel gevangen in kleur en vorm dat mij een goed gevoel geeft. Toch wil ik mezelf niet vastzetten in één stijl; de drang om ook andere vormen en technieken uit te proberen is groot. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Niet elk werk loopt zoals ik vooraf in mijn hoofd had uitgedacht.

Schilderen is vaak een worsteling. Het is een proces dat me claimt: als een schilderij niet 'pakt' wat ik wil overbrengen, laat het me niet meer los. Dan ben ik er dagelijks in mijn hoofd mee bezig. Om die creatieve spanning te doorbreken, werk ik vaak aan wel drie schilderijen tegelijk. Loopt het op het ene doek vast? Dan dwingt het andere werk me weer tot een frisse blik.

De kracht van afstand

Wanneer de einduitkomst er eindelijk staat, komt misschien wel de belangrijkste stap in mijn werkwijze: de kunst van het loslaten. Ik leg het schilderij weg en kijk er een maand lang bewust niet naar om. Die rustperiode is heilig. Na een maand is de emotie van de dagelijkse worsteling gezakt en kan ik met de objectieve blik van een buitenstaander kijken. Pas dan zie ik precies wat het werk nog nodig heeft, pak ik het penseel op en zet ik de definitieve puntjes op de i.

Schilderen heeft mij gegrepen. Het is een prachtige, gelaagde bezigheid die me rust geeft en tegelijkertijd uitdaagt. En het mooiste van alles? Ik heb het gevoel dat ik pas net ben begonnen. Ik ben er nog lang niet mee klaar.